23 yaşına kadar babamın yanındaydım ve para almadım. Sigortam bile olmadı. Kız arkadaşımla ciddi düşününce ben askere gidiyorum dedim, 1 sene gittim geldim sonra yüzük filan takalım dediler. İşim gücüm yok, baba desen çok şükür karnımızı doyurdu üstümüzü başımızı aldı ama çoğunlukla alkole veriyordu parayı. Kendi dükkanım ola ola gittim asgari ücretle el işine girdim. Nişanlandık, evin eşyası kendi sağlık problemlerim derken 3 sene nişanlılık sürdü. Kendim çalışıyorum kendim ödüyorum çünkü. Sonra corona filan çıktı işte, düğün yapmaktan vazgeçtik de o şekilde iyi kötü evlendik. Aradan 9 sene geçmiş, dönüp bakıyorum da baba halen aynı baba. Dün gittim efes şişeleri vardı. Yani demem o ki kendini düşünmezsen anan baban da olsa seni düşünmüyor.