Merhabalar,
Normalde insanlar böyle konuları babalarına, abilerine ya da yakınlarına anlatır. Benim hayatımda böyle insanlar olmadığı için içimi burada dökmek istedim. Beni bir kardeşiniz gibi görüp okursanız sevinirim.

Az önce eski bir dostumla karşılaştım. Sohbet ederken lise son sınıftaki arkadaşlarımızdan bahsettik. Birisi polis olmuş, birisi veteriner, birisi avukat olmuş. Sonra dönüp kendime baktım. Otuz yaşıma yaklaşmama rağmen ne evim var, ne arabam, ne bir statüm ne de maddi bir gücüm. Bir an için hayatımı boşa yaşamışım gibi hissettim.

Elbette bugün bulunduğum noktada benim de hatalarım ve eksiklerim vardır. Belki daha doğru kararlar alsaydım farklı bir yerde olabilirdim. Ama mücadele etmediğimi de söyleyemem.

Babam biz daha çok küçükken bizi bırakıp gitti. Annem ise elinden geleni yaptı ama eğitimli olmadığı için beni yönlendiremedi. Hayatta nasıl ilerlemem gerektiğini öğretecek, bana yol gösterecek birisi olmadı. Bu yüzden birçok hatayı kendi başıma yaparak öğrendim.
Çevreme baktığımda bazı insanların ailelerinin desteğiyle çok daha iyi yerlere geldiğini görüyorum. Elbette zor şartlarda başarılı olan insanlar da var. Ama ben onlardan biri olamadım sanırım.

İşte hayat hikâyem kısaca böyle. Hâlâ bir şekilde mücadele etmeye çalışıyorum ama verdiğim bu mücadelenin hayatımı gerçekten değiştirip değiştirmeyeceğini bilmiyorum.
Buraya kadar okuyup zaman ayıran herkese teşekkür ederim.