1918’e gidelim…
Ülke işgalin, yoksulluğun, umutsuzluğun ve belirsizliğin içindeydi. Osmanlı fiilen dağılmış, millet yorgun düşmüş, Anadolu’nun dört bir yanı karanlık bir geleceğe sürüklenmişti.
Mustafa Kemal Atatürk ise bütün bu imkânsızlıkların ortasında, bugün bizim çoğu zaman kapıldığımız umutsuzluğa teslim olmadı. Elinde hazır bir ordu, güçlü bir devlet düzeni ya da kolay bir yol yoktu. Ama onda sarsılmaz bir inanç, milletine duyduğu sonsuz güven ve gençliğe olan büyük umudu vardı.
Biz bugün bazen en küçük zorlukta “olmaz” derken, o yokluk içinde “olacak” diyebildi.
Çünkü Atatürk’ün en büyük gücü, şartların kolay olması değil; milletine, gençliğe ve geleceğe inanmasıydı.
Bugün bize düşen de o inancı kaybetmemek, karanlığa bakıp umutsuzluğa kapılmak değil; onun gösterdiği gibi nura doğru yürümektir.
İzindeyiz Atam.