Ben de benzer bir hikâyeden geçtim. 19 yaşımda başlayıp 17 yıl süren bir ilişkim vardı. Kaçarak evlenmiştim. Uzun yıllar boyunca her şeyin gerçek ve sağlam olduğuna inandım. Ama bir noktada bir şeyler değişti… Adını koyamıyordum. Yan yanaydık ama aslında çok uzaktık. İçimde bir şeylerin koptuğunu hissediyordum.
Sonra gerçeği öğrendim. Defalarca aldatılmışım.
Bunu söylemek bile hâlâ ağır. 17 yılımın nasıl elimden kayıp gittiğini kabullenmek kolay olmadı. Ama orada kalmadım. Kendimi yeniden topladım, hayatımı ilmek ilmek yeniden kurdum. Zaman aldı, çok zorladı ama başardım.
Sonra yeniden evlendim. Ve bir kızım oldu.
Şu an hayat hâlâ kolay değil, hâlâ zor bir süreçten geçiyorum. Ama beni hayata bağlayan çok güçlü bir sebebim var artık: kızım.
Seninle hikâyemizin bazı yerleri benziyor, bazı yerleri farklı. Herkesin acısı kendine göre, herkesin iyileşme süreci de öyle. Ama şunu içtenlikle söyleyebilirim:
Bir noktadan sonra gerçekten siliyorsun.
Öyle ki bazen kendine “adı neydi?” diyecek kadar uzaklaşıyorsun o insandan.
Bugün sana imkânsız gibi geliyor olabilir. Ama o gün geliyor.