Uzun süredir yalnızım. Ama insanlar bu yalnızlığımdan rahatsız oluyorlar. Ne Zaman evleneceksin diyorlar. Evlenmek istemiyorum, yalnız kalmak. Yalnız başıma yaşlanmak, yalnız başıma ölmek istiyorum dediğim de sanki onlara küfür etmişim gibi geliyor.

Evli arkadaşlarım var rahatsız oluyorlar çünkü: kıskanıyorlar. Kafama göre yaşıyorum, onlar ise bir zincire bağlılar. Herkesin bu zincire bağlanmasını istiyorlar. Bana sundukları seçenekte şu;
Evli olursam düzenim olurmuş.
(Düzene ihtiyacım yok ben çünkü mutluyum bu düzensizlikten)

Evli olursam güzel yemekler yermişim.
( Ben zaten canımın istediği yemeği yapabilecek beceride bir insanım. Hatta kafama göre istediğim saatte yemek yapar sipariş veririm olmazsa)

Evli olursam soyum devam edermiş
(Trilyonlarca insan var benimde soyum devam etmesin hiç bir kayıp olma)

Evli olursam düzenli cinsel yaşantım oluşmuş
(Bunun için neden evleneyim ki zaten)

Bende onlara sorular yönetiyorum. Sen şimdi kafana göre evden çıkıp geceyi başka yerde gündüzü başka yerde geçiriyormusun!?
İstediğini yapabiliyor musun!?
Arkadaşların evine gelip rahatça kalabiliyor mu!?

Hayır demekten başka cevapları yok.

İşte bu yüzden evli arkadaşlarımla irtibatamı kestim, hem onların ilişkileri için hem kendi iç huzurum için. Sanane arkadaş kaç yaşına geldiysem geldim, sen mi benim hayatımın karar mekanizmasısın. Yalnızlığın tadını kimse bilmiyor, uzak durun insanlardan, uzak durun kalabalıktan.

Bakın bir daha hayatınıza kimseyi almazsınız.
Yalnızlık bana mahsus ve gayette mutluyum..
Ailemle bile pek görüşmüyorum.
Bana iyi gelen şeylerden birisi yalnız başına evde oturup uzaklara dalıp gitmek, şarkılar dinlemek, film izlemek, yemek yapmak, yalnız başına dolaşmak.

Çok mutluyum, bu mutluluğumu binlerce lira borca batarak bir düğün ve mutlu olmayacak bir evlilik için harcamak istemiyorum. Sevmek, aşık olmak güzel olabilir ama önemli olan iç huzur..