Bu olay malesef kişinin psikolojisi ile de alakalı. Bir Polis çocuğu olarak bunu söylüyorum. Babam silahını yatarken yastığının altına koyarak yatardı. Evde olduğu zamanlarda da bakkala dahi gitse silahını yanından ayırmazdı. Bazen babam eve geldiğinde banyoya girip elini yüzünü vs. yıkarken silahını masanın üzerinde bırakırdı. Erişim imkanım olurdu. Ama bir güne bir gün o silaha yeltenme ya da merak etme hissim olmadı.

Yaşım 30. Çok zor ve yorucu bir ergenlik geçirdim. En azından kendimce. Tam bir tipik isyankar ergen modundaydım. Okul hayatım da pek iyi değildi. Öğretmenler, okul arkadaşlarım vs. dışlardı. Çünkü kavgacı ve isyankardım. Ama bir gün bile aklımdan geçmedi silaha erişmek.

Kendime de zarar verme potansiyelim vardı aslında ama yapmadım. Şimdi bu güne bakıyorum ve bu yorumu yapabiliyorum.

Sanırım jenarasyon tarzı bir olay bu. Ya da herhangi bir şeyden korkmamak.