Sene 1984-85, İlkokul 2-3'te yeni bir öğrenci gelmişti. Öğretmen öğrenciyi kaldırıp kendini tanıtmasını istedi. Çocuk adını soyadını söyleyip mutluyum dedi. O an insanın neden mutlu olabileceğine dair varoluşsal derin bir felsefi çatışmaya girmiştim. Tenefüste sıranın altındaki simitimi ısırdım. Üstü karınca doluydu. Karıncaların tadının ekşi olduğunu o zaman, Mut'un bir ilçe olduğunu yıllar sonra öğrendim.