Hangi bölüm, hangi üniversite olduğuna göre değişir.
Beklentin ne göre değişir.
Ben Hemşirelik mezunuyum, ingilizce okudum.
Ama mesleğimi kısa bir süre özelde yaptım. 1 yıl gibi bir sürede baktım ki özel sektörde bu iş yapılacak gibi değil.
Gerek toplumun eğitim seviyesi, gerek çalışma saatleri, düşük ücretler vs vs birçok sebep sıralayabilirim... Severek yaptığım işten maalesef soğutuldum.
Farklı bir sektörde iş yapıyorum, şuan kafam çok daha rahat.
Şuan geriye dönebilseydim, tek başıma yapabileceğim bir meslek okurdum. Bağımsız iş yapabildiğin.
Neden: Hemşireyim, genel olarak çalışabileceğim 3 yol var.

Özel: Yüksek çalışma saatleri, düşük maaş, hasta şikayetleri vs ne yazık ki hemşire hastanelerin mavi yakası durumunda toplum ayak işi yapan kişi olarak görüyor.
Devlet: daha kabul edilebilir bir maaş, ama ne uzarsın ne kısalır. Yerinde sayarsın..
Sağlık Kabini: Mesleki olarak görev tanımı kısıtlı, kendi başına ilaç uygulama yetkisi yok. Doktor order ı ile yapabilir. Bundan dolayı kendi başına Atom serum vs uygulaması yasal değildir ve komplikasyon olursa hemşire sorumlu olur. Sağlık kabinlerinin en büyük gelir kapısı da bu atom serum olduğu için bu iş te maddi olarak yeterli gelmez.

Özetle yukarı tükür bıyık, aşağı tükür sakal meslek seçimi gerçekten çok önemli. Hayatta en önemli şey vakittir, ve ben 5 senemi yapmadığım bir iş için heba ettim... Bir daha döner miyim? Belki zor durumda kalırsam yada yurt dışı düşünürsem. Ama maddi olarak belli bir seviyeye ulaştım an vazgeçeceğim meslek. Emekliliğe kadar bu iş yapılmaz. Ne kadar çok seviyor olsam da şartlar...
Şiddet, değersiz meslek grubu olmak, iş yükü...


Ölüm ile yaşamın tam ortasında durmak… İnsanların en mutlu anlarına da en karanlık anlarına da aynı mesafede olmak… Zamanla fark ediyorsun ki, başkalarının dünyası yıkılırken senin yüzün sakin kalmak zorunda. Bir evin ışığı sönerken sen profesyonel davranmak zorundasın. Her gün defalarca ölümle göz göze gelmek, ilk başta korkutuyor; sonra garip bir şekilde sıradanlaşıyor.
Ve bu sıradanlaşma, insanın içini en çok acıtan şey aslında… Çünkü farkında olmadan duygularını, kalbinin en hassas yerlerini yavaş yavaş kaybediyorsun.
Sevincin de, üzüntünün de ortasındasın ama hiçbirine tam olarak ait değilsin. Bir hastanın iyileşmesine sevinemeyecek kadar yorgun, bir başkasının ölümüne üzülemeyecek kadar tükenmiş oluyorsun. Meslek seni güçlü yapıyor evet… ama bu güç, büyük bir bedelle geliyor.