Söylediklerinde çok haklısın. Karınca örneğindeki DNA ortaklığı, evrimsel süreçler, insanın ve doğanın hastalıklara, sakatlıklara açık kusurlu yapısı tartışılmaz bilimsel gerçekler. Zaten benim 'kusursuz' derken kastettiğim şey biyolojik bir mükemmellik veya hastalıksız bir dünya değil.
Benim takıldığım ve arkasında 'işleyen bir mekanizma' gördüğüm kısım makro düzeyde, evrenin temel yasalarında yatıyor. Astrofizikte 'Kozmolojik İnce Ayar' denen bir kavram var. Yerçekimi kuvveti, elektromanyetik kuvvet, güçlü ve zayıf nükleer kuvvetler... Bu evrensel sabitlerin değerlerinde milyarda birlik bir sapma bile olsa, ne yıldızlar oluşabiliyor ne karbon bazlı yapılar ne de yaşam. Evrendeki kaosun ve düzensizliğin içinde bile kompleks yapıların ortaya çıkmasına izin veren muazzam bir matematiksel altyapı var. Benim inancım, bizi bir labirente sokup 'hangi dini seçecekler' diye test eden insan biçimli bir yaratıcıya değil; bu devasa ve hassas fiziksel sistemi var eden 'ilk nedene' yönelik.
'İmtihan' meselesine gelirsek, seninle tamamen aynı fikirdeyim. Binlerce dinin olduğu bir dünyada, doğduğun coğrafyanın tesadüfüne bağlı bir inanç üzerinden insanların sonsuz bir sınavda olması bana da adil ve mantıklı gelmiyor. Mucize beklemek de fizik yasalarına aykırı, rasyonel olmayan bir beklenti. Ölüm sonrasına gelince; bilim bunu tanımlayamaz çünkü ortada ölçülebilir bir veri yok. Belki de ölüm sonrası büyük bir hiçliktir ve dinler insanın bu hiçlik korkusuyla başa çıkmak için ürettiği psikolojik savunma mekanizmalarıdır. Ancak dinlerin insan aklının ürünü olması, evrenin arkasındaki o muazzam fiziksel/matematiksel nizamın tamamen tesadüf eseri var olduğu anlamına gelmez. Dinler yanılıyor olabilir ama bu, arkadaki 'tasarımcı mekanizmanın' yokluğunu kanıtlamaz.