Soruya doğrudan bir cevap olmaktan ziyade, son zamanlarda nedense herkesin benzer konuları sorgulamaya başladığını fark ettim. Eskiden ben de araştırır ve sorgulardım ama bir ay öncesine kadar bu durumu pek kafama takmazdım. Belki yaşın ilerlemesinden kaynaklanıyor olabilir ancak son günlerde varoluşu çok sık düşünür oldum. Başka bir tartışmada bir arkadaşımızın da belirttiği gibi, bir çocuk ile bir yetişkinin akıl kapasitesi aynı değildir; bu varoluşsal meselelerde yetişkin aklının şüphelerini yok sayamayız. İnsanoğlu olarak doğamız gereği her şeyin somut, fiziksel bir kanıtını görmek, tabiri caizse bir mucizeye tanık olmak istiyoruz. Ancak mucizeler aleni olsaydı herkes inanırdı ve imtihanın bir esprisi kalmazdı. Diğer yandan, bir inanca bağlanmak istiyorsunuz ama ortada binlerce farklı din var.
Uzun süredir yaptığım araştırmalara rağmen kafamdaki sorular henüz netleşmedi. Aslında tam anlamıyla netleşmesinin imkânsız olduğunu, aklımın bu sonsuzluğu kavramaya yetmediğini kabullenip düşünmeyi bırakıyorum. Aksi takdirde, bu derin sorgulamalar içinde kendimi kaybedeceğimi, bunun da bana ve aileme zarar vereceğini biliyorum. Bu yüzden kendimi frenleyip hayatı akışına bırakmayı ve anı yaşamayı seçiyorum; çünkü öbür türlü her saniye çekilmez bir acıya ve zulme dönüşüyor.
Bugüne kadar milyarlarca insan, binlerce filozof ve bilim insanı gelip geçti ama kimse bu varoluş döngüsüne kesin bir cevap bulamadı; muhtemelen biz de bulamayacağız. Yine de bir yaratıcının var olduğuna inanıyorum. Evrendeki bu muazzam nizamın tesadüfen oluştuğunu düşünmüyorum. Yakın zamanda hastaneye gittiğimde doktor bana bir tanı koydu ve bu durumun aynısının bilimsel olarak karıncalarda da bulunduğunu söyledi. Bu da bana, tüm canlıların ortak bir tasarımla, benzer şekilde yaratıldığını düşündürdü. Özetle; bu konu milyarlarca yıldır sorgulanıyor ama ortada kesin bir çözüm yok. Eğer herkesin gözü önünde fiziksel bir mucize gerçekleşseydi, o zaman inanmanın bir değeri kalmazdı.