herkesin kendi hayatı biz neden onların hayatını karışıyoruz yada aşalıyoruz veya sorguluyoruz ? kolelek vs hiç tarzım abuk sabul bir fet*imşimde yok fakat herkes kendi için mutluysa biz neden yargılıyoruz? bize gelen doğru/yanlış gelen şeylere gore mi hayatlarına yon vericekler ? kimse anlamayaz onları anlamak zorundada değiliz.
Hayatları umrumda değil hocam topluma kazandırılacak gibi de değil zaten bunlar. Benim sorunum; belki de bu kadar azgın insanlarla günde kaç defa yan yana geliyoruz, hiç tanımadığı insana sadece sesini duyunca secde eden insanlar gerçekten işinde gücünde olan kadınlarımızı gerçek hayatta görünce ne düşünüyorlar akıllarından neler geçiyor bu korkutucu değil mi?