hocam olayın özü o işte. Hiçbir şey bilmiyoruz sadece varsayımlar üzerinden düşünüyoruz. sonra hep beraber ortak varsayımlara inanıyoruz. Kanıt arıyoruz, bize uygun geleni seçip bu kadar insan yapıyorsa doğrudur diyip hayatımıza devam ediyoruz.
Bu konuda haklısınız, bu da şunu düşündürüyor acaba doğru olanı mı yapıyoruz? Dünya savaşı z diye bir film vardı sanırım eğer izlemişseniz şu sahneyi hatırlarsınız; 10 adam paradoksundan bahsediyordu 9 tanesi inanmıyor 1 tanesi inanıyor ve o 1 adamın söylediği gibi çıkıyor. Burada ben doğru söylüyorum demek istemedim lütfen yanlış anlaşılmasın sadece ya hepimiz yanılıyorsak acaba diye düşündüm
Şahsen yaratıcı veya yaratıcıların varlığına inanıyorum, evrende katrilyonca gezegen olsa da ve sadece bildiğimiz 1 tanesinde bu düzen olsa da yine de tesadüf demek pek akıl kârı değil. Fakat yaratıcının varlığına inanmak bir dine inanma şartı koşmuyor. Buna da Deizm deniliyor. Dinciler sürekli şu örneği verir: bir çay kaşığı gibi basit bir şeyin bile yaratıcısı varsa koskoca evrenin bir yaratıcısı olmaz mı? Evet doğru fakat Allah gibi kudretli bir varlığın da bu mantıkta yaratıcısı olması gerekirdi. Ezelden beridir var olan bir tanrı hiç ama hiç mantıklı gelmiyor. Fakat yine de gerçekten bir dine inanmak isterdim, daha mutlu olurdum.
Özellikle son yazdığınız kısımlar duygularıma tercüme olmuş. En çok merak ettiğim kısımda orası yaratıcının neden yaratıcısı yok yani nasıl yoktan var olabiliyor