Çok şey yazacaktım yazamadım deprem bölgesinde değildim kendi imkanlarımla elimden birşey gelir ümidiyle gittim arama kurtarma ekibiyle koordine olana kadar iki gün geçti o iki günde çöpleri atmak çocuklarla oyun oynamak ve angarya işlerle uğraşmak dışında bir iş gelmedi elimden.

O iki gün boyunca içtiğim bir damla sudan yediğim bir lokma yemekten utandım dedim benim yememem içmemem lazım üzülmekten utanmaktan ve çaresiz hissetmekten başka birşey yaşamadım.

Ben ordaki insanların yaşadığı çaresizliği hiç unutmadım 7 katlı binanın enkazının önünden bir adım bile çekilmeyen kızımın bari ölüsünü verin diyen ablayı unutmadım kek ikram ettiğim ufak çocuğun yarısını bana kırdığını unutmadım.

unutmadığım birkaç şey daha var yamyam gibi bizi her fırsatta kemiren ama depremde faaliyet gösteremeyen operatörleri unutmadım iletişimi kesen bant daraltan en lazım olduğu günde twitterı erişime kapatan hükümeti unutmadım kolon kesen katilleri yardım gelmedi diyen adama namussuz diyen siyasetçileri unutmadım imar affına boy boy reklam giren denetimsiz yapılara onay veren yetkilileri unutmadım. Çadır satan kızılayı korkudan askeri sokağa 3. Günde çıkaranları unutmadım.

Hala depremi kendine meze yapan şovunu yapan cumhurbaşkanı gelecek diye etrafa boy boy branda gerenleri unutmadım kaybı olanlar kayıplarını ve kendilerine yapılanı hiç unutmayacak bende bu yapılan şerefsizlikleri yüzsüzlüklerini kimsenin istifa etmeyişini hesap vermeyişini asla unutmayacağım allah hayatını kaybeden herkese rahmet eylesin mekanı cennet olsun.