Yazılacak çok şey var ama insan bazen nereden başlayacağını bilemiyor.
6 Şubat’ta yaşananlar sadece bir “doğal afet” değildi. Bu kadar can kaybı kader değildi.
Görevini yapmayanlar, denetlemeyenler, görmezden gelenler;
“Bir şey olmaz” diyenler, yıllarca göz yumanlar…
Bugün mezar başlarında, enkaz başlarında, hala kaybını arayan insanlar var.
Bu ülke acıyı çok çabuk unutuyor ama unutmak iyileştirmiyor.
Unutmak, tekrarına davetiye çıkarıyor.
Kaybettiklerimizi rahmetle anıyorum.
Kalanlara sabır diliyorum.
Unutursak, susarsak, kabullenirsek bu acının ortağı oluruz.
Allah beterinden korusun; unutmamayı ve ders almayı nasip etsin.
Kaybettiklerimize rahmet, geride kalanlara sabır versin.