Kendimi zar zor sokağa atıp artçıyı beklemiştim artçıdan hemen sonra eve girip telefonu almıştım, SS'i aldıktan sonra da GSM ağı çökmüştü.


İlk anda sarsıntıdan dolayı dengemi kaybederek sırt üstü düşüp omzumu zedelemiştim hastaneye giderim diye düşünüyordum ama gün ağardığında etrafı görünce acı falan kalmadı, kaosun içerisinde olduğumuzu anlamıştım sonrası enkazlarda yardımlaşmakla etmekle geçti.


O büyük depremin bir gün geleceğini memleketteki herkes 7'den 70'e adı gibi biliyordu, ölümüm de o büyük depremde olur diye düşünüyordum yanılıyormuşum, hayat işte geriye sevdiklerimizden kalan özlemler acılar yarıda kalmışlıklar.