Yaşayana kadar inanmazdım hatta anlatılanlara güler geçerdim. Aman ha gülüp geçmeyin bir noktada yollarınız kesişiyor

Abim üniversiteyi Gelibolu'da okuyordu ben de lisedeydim kışın yanına gittim birkaç gün kalırım diye.

Birkaç gün geçti gece yine bilgisayardayım malum takılıyorum o yaşlarda

Neyse kapadım geçtim yatağa. Bir süre geçti daha dalmadım. Odanın kapısı da kapalı bu arada. Odanın dışında ara yerde sürekli bir koşuşturma var. Aklıma da hiç böyle in cin peri de gelmedi. Açtım kapıyı etrafa baktım, mutfağa baktım bir şey yok. Tekrar kapadım kapıyı gittim yatağa.

Bu seferde kapıyı tırnaklarıyla çiziyor, kadın-çocuk gibi tarifsiz bir ses kıkırdıyor. Mutfakta balkon var. Balkonun kapısı açılıp açılıp sertçe kapanıyordu. (ki kapısı kapalıydı, rüzgar kapamış olamaz, üstelik birkaç defa açılıp kapandı. Hadi rüzgar kapadı desek tekrar nasıl açıldı)

La bunlar olunca jeton düştü bende. Aklım bir tarafıma kaçtı, yatakta kibrit kutusuna döndüm

Sabah abime ve arkadaşına sordum (3'ümüzde aynı odada yatıyoruz yani kimse bu sesleri çıkarmış olamaz) onlarda arada oluyor biz alıştık dediler.

Gelibolu'da yatır muhabbeti çoktur malum, savaştan dolayı adım başı her yerde hatta bina önlerinde bile tekli mezarlıklar vardı. Ben ona yordum ama onlarda durduk yerde niye benimle uğraşsın dedim sonra o gece bilgisayarda yaptıklarım aklıma geldi sustum, sanırım rahatsız oldular