Bir kitapta okumuştum: “Çiçek açmak için önce gömülmek gerekir.” yazıyordu.
Ve o cümle, içime kazındı. Çünkü ne zaman karanlığın ortasında kaybolduğumu sansam, o cümle yankılandı zihnimde… “Gömülmek bazen yok olmak değil, yeniden doğmaktır.”
Toprağa düşmek, her şeyin bittiği an değil. Belki de başlangıçtır. Karanlıkta boğulurken bile, bir yerlerde filizlenmeye hazır bir umut vardır.
Tüm yüklerin, acıların, hayal kırıklıklarının altında ezilirken aslında kök salıyorsundur. Görünmezsin belki. Anlaşılmazsın. Ama içeride bir şeyler değişir.
Ve sonra bir sabah, hiç ummadığın bir anda… çiçek açarsın.