aynen dediğim gibi işte, öyle yapmış. baba da öyle yapmış. tek başıma sincap gibi büyüdüm ben.
evet insanlara karşı mesafeliyim çünkü tanıdığım herkes domuzdan kıl kopartır gibi birşeyler kopartmak üzere yanımda oldu. ve inan çok ama çok fazla insan vardı etrafımda, hala da var. kimi iş kimi arkadaşlık adına girdi hayatıma. hepsi kendi konfor alanlarından çıkmadıkları sürece arkadaşlar. hepsi işlerinde beni kullandıkları sürece arkadaşlar. verdikleri zararı dile getirip söylenmeye başladığında, durumu yüzlerine vurduğunda dünyadaki en kötü insan olursun.
ama yararı da oldu doğrusu... bunca senede yaptığım işlerin hiçbirinde kazık yemedim. onlar daha nesıl ******* diye düşünürken ben ne önlem alacağımı biliyordum.

ama nasıl bir sonucu oldu... devasa işler başarabilecekken başaramadım. hep güdük kısıtlı kaldım. haa ben hep ayaktaydım, hala da ayaktayım, onlar düşünce bir daha kalkamadılar. ama bana ne... ben kendimi bilirim. onların başına gelenler benim durumumu değiştirmiyor, bana bir telafi olmuyor. zaten hiçbir zaman intikam ve kıskançlık duygularım olmadı.

ama aile... işte en çok zararı veren onlar oldu...

neyse... kader...

ama buradan yazıyorum bakın hepinize... arkadaşım yakınım dediğiniz insanlara dikkat edin. yardımına koştuğunuz insanlara dikkat edin. siz düştüğünüzde yanınızda olacaklar mı acaba ? hani o hastahaneye düştüklerinde yiyecek içecek taşıyıp başında beklediğiniz insanlar aynısını size yapacak mı ? yolda kaza yaptığınızda ve "gel" dediğinizde gelecekler mi ? hiç sanmıyorum. ama her hafta sonu mangal partisi yapıp milleti çağırırsanız en harika insan sizsiniz. bir de kesin bakalım o mangal partilerini. en cimri insan siz olursunuz...

bende deneyin ve görün...