Aslında eskiden bu bileti sırf bu muhabbeti yapmak için alırdık. Pazarlaması da tam buydu zaten ‘Çıksa ne yaparsın?’ Organik reklamın en saf hali… Oturur konuşur, hayal kurar, tartışırdık. Bilet bahaneydi, asıl mesele umut ve sohbetti.
Uzun zamandır almıyordum. Bu sene içimden geldi; çeyreği 200 TL olmuş. Açıkçası kimseye çıktığına da pek inanmıyorum, sanki sağ cepten alıp sol cebe koyuyorlar gibi geliyor. Ama işte hayal kurmak bedava.
Çıksa ne yapardım?
İsviçre, İtalya ya da Norveç gibi bir ülkede sakin bir hayat kurardım. Küçük bir restoran açar, acele etmeden yaşardım. Dünya turu yapardım ama her yeri değil… Sadece ruhuma iyi gelen, güzel yerleri. Koşmazdım, yetişmeye çalışmazdım, bir şey kanıtlamazdım.
Belki de en önemlisi; gerçekten yaşardım.
Şimdikinin aksine…