öncelikle her ailede farkli ve benzer noktalar vardır. bazi aileler yaşa bakmadan hala küçük çocuk gibi davranıp birşeyleri deniyorlar . niye aglıyorsun diyemeyecegim. insan çaresini bulamadıgı zaman içini boşaltmak için ağlayarak bunu yapabilir. mesela ben ağlamam ama çok güzel söverim kendi başıma kaldıgımda. bu tarz olaylarda beni de deşarj eden şey bu. sizin deşarj olup rahatladıgınızda ağlama olabilir bunda utanılacak sıkılacak bir nokta yok. Ailelere sorsanız bu karşılaştırmaları veya eleştiriyi sizin düzelmeniz için oldugunu söyler. Ama itici ve kırıcı olduklarının farkında olmazlar. Mesela bana ders çalış dendiğinde inadına çalışmazdım. bu tarz durumlarda inat üstüne bile yaşayabilirdim onceden. tabi size bunu tavsiye etmiyorum kesinlikle. Uzaklaşmanızda geçici olarak çözüm olacaktır. çünkü geri geldiginizde bahar havası kısa sürecektir. komple ayrildiginizda da bu sefer duygusal olarak sizi zorlayacaktır.
kafanıza takmayın desem( he siz dediniz diye kesin kafama takmam diyebilirsiniz )
Gelelim kendime göre sizin reçeteye ( psikolog/psikiyatr degilim)
bana göre bu tarz durumlarda kendinizi daha yukarıya çekebilecek planlar oluşturmalısınız motivenizi saglayan.
genelde de ufak ufak işlere ve yeni öğrenilecek şeylere odaklanmanız gerekiyor. mümkün oldukça gelecege yönelik güzel işler ve planlar düşünürseniz durumu da toparlarsınız.
Kendinize kısa liste yapın sevdiginiz alanlar ve yapabilecekleriniz onlara nasıl ulasabilirim veya nasil yapabilirim noktasında kafa patlattıgınızda biraz ferahlarsınzı. çünkü huylu huyundan vazgeçmez. mesela ben bazı insanların hasta oldugunu dusunuyorum kırıcı bir sözde veya küfür ettiginde tepki bile vermem. hasta olarak kabul ettigim için o kişilerin lafı etkisini kaybetmiştir benim için.
annenizde sürekli aynı lafı söylüyorsa o laf sizin için iyi olarak anlamını yitirdigi için bu sekilde tepki vermek yerine bu tarz konuları kafada gereksiz olarak işaretleyip geleceğe yönelik planınızla ilgili çalışmalarınıza odaklanın.