Maalesef hiçbir şey eskisi gibi kalmıyor. Eskiden imkanlar daha kısıtlıydı ama o kısıtlılık içinde bulduğumuz samimiyet bizi tatmin etmeye yetiyordu. Şimdi ise içerik devasa bir havuz, bizler ise her şeye hızlıca ulaşıp tüketen, kolay kolay tatmin olmayan birer 'doyumsuz izleyici' haline geldik. Mizahın da, heyecanın da çıtası o kadar yükseldi ki, artık en samimi esprilere bile gülmekte zorlanıyoruz. Sorun sadece formatlarda değil, bizim o eski heyecanımızı kaybetmiş olmamızda.
Beyaz aynı Beyaz olsa da, biz o eski, her şeye heyecanlanan izleyiciler değiliz artık. Doyumsuzluk çağına denk geldik, gülmek bile lüks oldu.