Ölümü tam anlamıyla kabullenmek gerek, koskoca evrenin çok küçük noktasinda çok küçük bir zaman diliminde yasayıp gidiyoruz. Pismanlik vb duygusal durumlar doğal şeyler, insani şeyler ama geçecektir muhakkak. Kendinizi kahırdan ne kadar hızlı uzaklaştırırsanız o kadar iyi olur. Sonra daha iyi düşünebilirsiniz. Yaşadıklarınızı unutmanız asla mümkün değil ama acınız hafifleyecektir. Ve elinizden geleni yaptığınızı düşünün çünkü o şartlarda sizde bir şekilde o şekilde yaşamışsınız, bunu değiştirmek mümkün değil. Suçluluk, pişmanlık gibi duygular en geçici duygular olacaktır. Ama hayatınızın ilerleyen zamanlarında hiç olmadık zamanlarda ansızın aklınıza düşecek yine bu, bir hüzün kaplanacak ve tekrar geçecek. Böyle böyle yaşayıp gideceğiz.
Evet hocam ve dedemin çocukları ağlamadı bile o benim arkadasim canim dostum abim kardeşim yoldasim sirdasimdi evliliğimi görmek istiyordu aşırı hevesliydi her beni gördüğünde evlenmem için ısrar ediyordu seninde düğününü görim diyordu ama olmadı benim hayata tutunmaya calismam ve zorluklar icerisinde mucadeleme yenik düştüm ve onu unuttum aksattım ve gençlik kafası ama şuna inanıyorum tertemiz kalbim var cocuktan farkım yok kalp kıramıyorum kırsamda 5dk ya gönül alıyorum. Ama wallahi billahi morgdaki görüntüler gözümün önüne gelince yer zaman farketmeksizin gözüm dolunuyor ve ağlıyorum.