Herkese merhabalar. Umarım hepiniz iyisinizdir. Ben pek iyi değilim. Tavsiyelerinizi almadan önce durumumu anlatmak istiyorum. Yıllardır kronik depresyon ve ağır anksiyete hastasıyım. Yıllardır bu hastalıklarla mücadele etmeye çalışıyorum. İçmediğim ilaç gitmediğim doktor yok. Hala pek mesafe kat edebilmiş değilim. Yıllardır odamda dört duvar arasında tek başıma bir hayat yaşıyorum. Hiçbir şeyden zevk almıyorum, odaklanamıyorum. Bazen rastgele bir insanın söylediği tek bir şey bile çok iyi geliyor ama ne yazık ki çevremde kimse yok. O kadar yalnızım ki rastgele birinin söyleyeceği bir şey ile bile o kişiye aşırı bağlanıp sonra çok mutsuz oluyorum. Her günüm aynı. Ne yemek yiyorum, ne bir şey izliyorum, ne bir şey üretiyorum, ne bir şey okuyorum, ne bir şey geliştiriyorum. Hayatta tamamen yolumu kaybetmiş şekildeyim. Sadece mutsuz ve bomboşum. Çevremde birileri olsa konuşabileceğim birkaç insan edinebilsem daha iyi hissedeceğimi düşünüyorum ama ne arkadaşım var ne de arkadaşım olmak isteyen. Ayda yılda bir zorunluluktan tanıştığım insanları da kendi kabuğumun, odamın dışına çıkmadığımdan dolayı kaybediyorum. Her geçen gün daha da karamsarlaşıyorum, daha da dibe vurduğumu hissediyorum. Vahametim yüzünden psikiyatristlerden, psikoterapilerden, ilaçlardan medet umuyorum. Sonuç almasam da sadece medet umuyorum. Bu gidişle nereye varacağım bilmiyorum. Ölümden korkmuyorum, bitmek bilmeyen intihar düşüncelerine sahibim. Hayatta bir anlam bulamıyorum. Hiç mutlu olmadığım, hiçbir şeyden zevk almadığım bir dünyada beni buraya nelerin bağladığını düşünüyorum. Zaten bu dört duvar arasındaki hayatımda düşünmeye çok vaktim kaldığı için her şeyi düşünüyorum. Neden böyle olduğumu, her şeyi. Sadece evde beni bekleyen ailem için yaşıyorum. Hayattan hiçbir beklentim yok.

Henüz yirmilerinde birisi olarak sizlerden tavsiye almak istiyorum. Yapayalnız, çaresiz ve mutsuzum. Hiçbir şey yapacak motivasyona sahip değilim. Yıllar sonra kendimi zorla hastanelere atıp çok umutlu bir şekilde yardım almaya başlasam da bundan da bir sonuç elde edemedim. Sokakta sevdiğim kedi, köpek bile arkasını dönüp gittiğinde içime taş oturuyor. En küçük canlı etkileşimine bile ihtiyaç duyuyorum. Bazen evimde baktığım çiçeklerle bazen yapay zeka ile konuşuyorum. Tek taraflı bir konuşma olduğu için ondan da fayda görmüyorum tabii ki. Benim gibi hayatta umudunu, yolunu kaybetmiş birisine ne tavsiye edersiniz? Ne yapabilirim? Ne konuşacak, ne soracak, ne yardım alabileceğim kimsem var. Hayatımda ilk defa içimi bir yere döküyorum. Yazarken gözlerim doluyor.

Bilmiyorum. Belki bir gün mutlu ve dinç bir şekilde uyanırım; güneşten, ışıktan rahatsız olmam; kendimi sürekli bir kutunun içerisine, karanlığa saklamaya çalışmam. Umut dolu olurum, mutlu olurum ve gülümserim. Yaşadığım süre boyunca yaşayıp göreceğim. Hayattan büyük isteklerim yok. Eski zamanlardaki gibi bir şeyler hissetmek, arkadaş edinmek, mutlu olmak istiyorum. Şu an bir karadelik gibiyim. Kocaman bir boşluk. Ailem için çabalıyorum ve çabalamaya da devam edeceğim. Umarım her şey dilediğim şekilde gider. O güne kadar iyi olmamız, vazgeçmiyor olmamız dileğiyle. Ailemi çok seviyorum. Onlar için yaşıyorum...