Öncelikle Allah kolaylık versin. Ticaret yapmak gerçekten kolay değil. Öyle bir zamandayız ki, argo tabirle "kim kime ne geçirebilirse". Öncelikle size tavsiyem şudur: hayatta bir amacı olmayan, geleceğinizi mahvedebilecek insanlar için kendinizi yıpratmayın. Biraz akışa bırakmak gerekiyor. Giden 200 bin olsun, başka yerden gelir. Gelmezse de vardır arkasında sizin için bir güzellik.

Bir restoranımız var, şef garson olarak birini almıştık. 1,5 yıl çalıştı yanımızda. Ancak öyle bir karaktermiş ki, yüzümüze bizim için çalışıyor gibi görünen; arkamızdan ise kuyumuzu kazan, bize zarar vermek için her şeyi yapan birisi. Müşterilerden tutun da, ticaret yaptığımız tüm esnaflara borç takmış. İşe aldığımız hafif zihinsel engelli birisi vardı, sadece topluma kazandıralım diye düşündüm çok temiz masum bir çocuktu. Çay bardağı götürüp getirsin yeter diye düşündüm. Düşünün böyle bir çocuğu bile dolandırmış. Mobil bankacılıktan çocuğu bir bankaya müşteri yapıp, kredi çekmiş, hesaba yatar yatmaz kendisine göndermiş. Olaydan çocuğun annesi yanımıza gelince haberim oldu. İnanın kolunu bacağını kırmak istedim, cinnet geçirdim. Sonra eşim, kızım geldi gözümün önüne ve kendimi tuttum.
Böyle bir adamı bile kanunen işveren haksız çıkacağı için tazminatını verip çıkarttık.

Yani sözün özü, öyle bir ortam ki (özellikle ticarette) insanların konuştuğu yalanı vallahi ben doğru konuşamıyorum. O kadar profesyonel hale gelmişler. Kendinize hakim olun, iyiler sarsılır ama asla yıkılmaz.