Hayatım boyunca kimseyi iplemedim. daha çocukken bile bana akıl vermeye çalışanlara laf yapıştırırdım. kimin ne dediğinin hiçbir önemi olmadı.

doğrusu insanların neden başkalarının ne düşündüğü konusunda bu kadar kafa yorduklarını anlamakta zorluk çekiyorum. hadi diyelim ortağındır, sana miras bırakacak bir akrabandır dersin ki ona göre davranayım, bunuu anladım. ama komşu şunu demiş dayının bilmemnesi bunu demiş hele hele işyerindekiler şunu düşünmüş...

size ne yahu... neden kafaya takıyorsunuz ? kim ne isterse onu düşünsün.

zaten şöyle bir durum var. Türk milleti kıskançtır. kendisinin yapamadığını komşusu yaparsa hemen *** atar. erkekse hırsız kadınsa o**pu damgası yapıştırmaya çalışır. mahallede genç bir kız iyi bir firmada iyi bir maaşla iş bulunca bilmem kaç tane okul bitirdiğine bakmaz hemen f**şe demeye başlar. yan binadaki adam güzel bir araba alınca çizer.

bu insanların ne düşündüğü mü önemli...

hadi canım...

haaa üniversite profesörü ne düşünüyor bak onu dinlerim. bilmem kaç ülkede bilkemkaç master yapmış bir genel müdür varsa dinlerim. beni eleştirecek adam bir defa benden daha iyi kariyer yapmış olmalı, benden daha çok okumuş olmalı ve benden daha çok yabancı dil bilmeli. benden çok ülkede yaşamış ve iş yapmış olmalı. o iş öyle yaşla başla aile parasıyla da olmaz.

size ne.. siz kendi yolunuzda yürüyün.

bir erkeğin tek dostu banka hesabıdır onu da unutmayın.

hesabınızı öğrneince o laf eden konu komşu kapınızda paspas olur.

coğrafya kaderindir.