Allah yardımcınız olsun ama pes etmeyin. Çok zor zamanlardan geçtim ve geçiyorum. Yaşım 40, kirada oturuyorum. Birikim falan yok ve ellerinizden öper iki çocuğum var. Uzun zaman işsiz kaldım; ki şu anda bile asgari ücretli bir işte çalışıyorum. Pes ettiğim, etmek istediğim, uykusuz kaldığım çok zamanlar oldu ama her seferinde bu çocukları bu zalim dünyada bir başına bırakamam diyerek mücadeleyi bırakmadım. Çok eksiğimiz oluyor, çok yarım hissediyorsun çoğu zaman ama çocukların bir gülüşü, bir sorusu bile tüm dertleri unutturabiliyor..Bizim payımıza düşen mücadele etmek ve çabalamaya devam etmek. Bildiğim tek şey var, çocuklarımın her anına şahitlik etmek ve bu süreçte yanlarında olmam gerektiği..siz de pes etmeyin, umarım en kısa sürede her şey rayına girer ve bu yazdıklarınızı " vay be ne günlerden geçmişim " diyerek okursunuz...