Selam olsun,

20'li yaşlarımda içinde trenle gezilen bir sitede villada yaşıyordum.
Battık ve 1+1 bir dairede yaşamaya başladık.
Para nedir, hesap nedir bilmez bir hayat yaşarken tavuk dürüm + ayran 4 TL vermesem mi diye düşündüm.
30'lu yaşlarımda artık eskiye dönmek, düze çıkmak imkansız derken daha üstüne çıkmış buldum kendimi.
Hani sorsalar imkansız derdim çünkü tek bir ışık bile yoktu ama o ışık uzaktan gözükmüyor birden parlıyor.
Hülasa size tavsiyem umutlarınızı yitirmeyin.
Borçlar ödenir, ödenmez hatta sorunlar yaşanır ama çözülür.
Çözülmezse bile çözülmesin bırakın olacak olan olsun.
Sonrasında başka umutlar yeşerir.

Umudunuzu kaybetseniz bile ortada duvar bile yokken birden kapı belirir ve o kapıdan başka bir hayata geçersiniz.
Umutsuz olduğum dönemlerde yenildim tamam ama dur bakalım ne kadar dibe batacağım diyerek sabrettim zira dibi görünce daha aşağısı olmayacak illaki yukarı bir adım atılacak.