Selam olsun,

Bahsettiğiniz gibi hepimiz insanız.
Hayallerimiz yıkılır, umutlarımız biter...
Bu durumu size özel olmadığını biliyorsunuz zaten.

Hayaller yıkıldığında tamir etmeye, umutlar tükendiğinde yeniden yeşertmeye çalışıyoruz ve işin can yakan kısmı tamir edilemeyeceğini ve yeşermeyeceğini biliyoruz.
Bazen kırılanı, kuruyanı bırakıp "yeni" hayaller ve umutlar bulmak lazım.
O kadar yıldım ki mental olarak arayacak halim bile yok dediğimiz dönemlerde bir kedi gibi sırnaşan hayaller oluyor.

Bence toparlama çalışmalarına ve gelgitlere neden olan düşüncelerle ilişkinizi bir süreliğine dondurun ve zaman tanıyın.
Zaman tanımak yapılacak en zekice şey oluyor. Aslında tepkisizlik gibi gözükse de şöyle ağaç gibi toprağa tutunup zamanın getirdiklerini görmek gerekiyor.
Çare getirir, umut getirir, neşe getirir, huzur getirir yani zaman sürekli bir şeyler getirir ama bizim toparlama çabalarımız o kadar vaktimizi alır ki geçip giderler yanımızdan.
Hülasa biraz uzaklaşın kafa olarak ve ilk önce kendinizi toparlayın sonra hayatın size getirdiklerini kaçırmadan bu süreci daha rahat atlatabilirsiniz.

Yazım tarzımdan dolayı özür dilerim biraz şöyle yapın böyledir diye yazıyorum alışkanlıktan dolayı. Bence böyle olarak yazdığımı not düşmek istedim.