Türkiye’de her mahallenin bir köşesi haraç çetelerinin ve mafyanın eline düşmüşken, gençler amfetamin, A4 ve daha nice kimyasal zehirle boğuşuyor. Üstüne ekonomik yük nedeniyle fabrikalar hızla işçi çıkarıyor, hatta ülkeyi terk ediyor. Millet sanal bahis bataklığına saplanıp, sonunda annesinin, babasının, eşinin ya da çocuğunun canına kıyacak hale geliyor. Gündemde yazamadığım kadar çok sorun ve sıkıntı varken, toplum delirme noktasına gelmişken, gündemin hâlâ ağırlıklı olarak Gazze-Filistin üçgeninde dönmesi ne kadar normalse, buradaki çoğu insanın da bu durumu umursamaması ya da görmezden gelmesi o kadar normal.
Kendi iç sorunlarımızı çözemediğimiz, vatandaşlarımızı yaşatamadığımız bir ülkede; başka bir ülkenin savaşını ne kadar ön plana alabiliriz ki? Kimsenin tuzu kuru değil, orada yaşananlar da elbette normal değil. Ancak günün sonunda, kendi ülkemdeki vatandaşlar bu kadar acı çekerken, başka bir coğrafyadaki insan hakları bir süreliğine bekleyebilir.
Siz ve sizin gibi düşünen herkesin hasta olduğunu düşünüyorum. Umarım iyileşirsiniz. Bizim ülkedeki sorunlarla oradaki katliamları ve çocuk, bebek, kadın demeden katledilmelerini bir tutuyorsunuz ya... Rica ediyorum beni alıntılamayın, bu tarz kim düşünüyorsa mümkün mertebe benden uzak dursun.