Kendi ayakları üzerinde durmayı başaran kadının evliliğe yönelmemesi gerektiğine inanıyorum. Kendi varlığını taşıyabilen bir kadın, başkasına yaslanmakta huzur bulamaz. Ancak evlenip anne olmayı dileyen kadın için çalışma, zaruri bir mecburiyet değilse, geri çekilmek bir zarafettir.
Zaman öyle değişti ki, annelik artık çağ dışı bir kavram gibi gösteriliyor. Oysa annelik en ulu görevlerden biridr. Bugün evlilik yaşı yükselmiş, boşanmalar sıradanlaşmıştır. Zannımca yuvanın manasının eksilmesinden kaynaklanmakta.

Bence olgun düşünebilen, huzuru bilen bir çiftte kadının görevi dışarıda çalışmak değil, annelik gibi kutsal bir görevi layıkıyla yerine getirmektir. Evinde geçirdiği vakti bilgiyle, sabırla, sevgiyle yoğurur ve çocuklarının kalbine merhamet, aklına hikmet ekerse bu hizmet her türlü mesleğin üstündedir. Böyle bir emek çalışanlarının halini umursamayan şirketlere hizmet etmekten ziyade, çok daha ulvi bir gayrettir ve kanaatimce vatana bu şekilde daha fazla fayda sağlayacaktır.