Uzun dönem askerlik yaptım, gittiğimde 28 yaşındaydım. Çoğu kişi “yaş ilerledi mi askerlik zor olur” der ama benim açımdan tam tersi oldu, gayet rahat geçti. Hatta öyle diyeyim; komutanların bile benden küçük olduğu bir ortamdı 🤣 Yaş farkı ister istemez bir saygı yaratıyordu. Büyük yaşta olanlara genelde biraz daha dikkat ederlerdi, “aman sorun olmasın” derlerdi.

Komutanlar da bunu bildiği için bana çavuş talimi yaptılar, sonunda da çavuş oldum. Açıkçası o rütbe bana bayağı avantaj sağladı. Hem acemilik dönemim rahattı, hem de ustalık. Acemilikte herkes daha kontrollü, ortalık düzenliydi. Ustalıkta ise iş tamamen kişisel becerilere kalıyordu ve ben orada da şanslıydım.

Bir tane bile asker üniformasıyla fotoğrafım yok, onu sonradan fark ettim 😅 Çünkü ustalıkta dış kurye olarak görevlendirdiler beni. Yaşım, bilgi birikimim ve olgunluğumdan dolayı “bu adam dışarıda da işini bilir” dediler herhalde. Sabah 8’de çıkıp akşam 5’te dönüyordum; resmen mesai gibi çalışıyordum

Çavuşluk da ciddi anlamda rahatlık kattı. Çünkü askerlikte rütbe her şey. Senden küçük olanlar, eğer rütben yoksa yaşına bakmadan üstüne çıkmaya çalışıyor. O yüzden çavuş olmak beni hem bu tip sıkıntılardan korudu hem de ortamda saygı kazandırdı.

Bir de bizim dönemde 47 yaşında bir abi vardı. O kadar olgundu ki, herkes otomatikman “abi” diyordu zaten. Ama şöyle bir fark vardı: komutanlar ona değil, erler saygı gösteriyordu. Komutanlar için tek önemli şey rütbeydi. Kim büyük, kim küçük umurlarında bile olmaz. Ama erler o yaş farkını hissediyordu, aralarında gerçekten bir saygı oluşmuştu.

Yani kısacası, ben askerliği yaşım ilerlemişken yapmaktan hiç pişman olmadım. Gençken gitsem belki her şeye takılırdım ama o yaşta sakin kafayla, olgunlukla geçirdim. Tecrübe ve yaşın getirdiği ağırlık sayesinde hem saygı gördüm hem de hiçbir sıkıntı yaşamadım. Şimdi dönüp bakınca iyi ki 28 yaşında gitmişim diyorum. Askerliğin zor yanlarını değil, keyifli yanlarını hatırlıyorum 😄