kime mi güvenicen.. hiçkimseye... babam ben doğarken kaçmış, anam kapının önüne koymuş, burs almışım amerikadan, elimden biriktirdiğim burs paralarını alıp beni burada yaşamaya mahkum etmiş, evlendiğim kadın ingilterede işimi bozup anamın bana bıraktığı iki kuruşluk altınları alıp bozdurmuş, evdeki şirkete ait dolarları alıp satmış... sadece o mu... iş yaptığım insanların arasında yalan söylemeyen hiç olmadı. yazılımlara zmaan bombası koymasam, uzaktan kapatma seçeneği koymasam paramı hiçkimseden alamazdım. terbiyesizlik diz boyu...

neden... yargı çalışmıyor. haklılığını ispatlayan delillerle bir dava açında onbeş günde sonuçlansa, kaybeden taraf deliler gibi tazminat ödemek zorunda kalsa bunların hiçbiri olmaz... Ama o zaman da ankara boş kalır.

güvenme kimseye..

coğrafya kaderindir.