Çok geçmiş olsun hocam, en büyük korkumda buydu. Bağımlılık ve ilacın zamanla yarattığı etki. Daha önce aynı binada oturan iki genç vardı, çok fazla asosyallerdi ve filozof gibi geziyorlardı. Çocukluktan beri gereksiz dozda ilaçla büyütülmüşlerdi. En büyük korkum bu saydıklarınız zaten, yüksek ihtimalle tedavi almadan ilaçsız şekilde çözmeye uğraşacağım...
teşekkür ederim. Evet, benim oğlum da öyle, asosyal fakat filozof gibi takılıyordu. Hep kendisinden büyük çocuklarla ilgilenir, yaşıtları ilgisini çekmezdi. İlaçlardan sonra yaşıtlarına doğru yaklaşmaya başladı. En azından birkaç arkadaşı oldu.
Kaç yaşındasınız, bilmiyorum ama farkındalık ve bilinciniz yüksek. Sonuçta benim oğlum dürtüsel olduğu ve henüz toplum kavramını yaşı gereği algılayamadığı için ilaçsız kontrol etmek gerçekten çok zordu. Öte yandan, bu yaşa (artık kaçsa) ilaçsız geldiyseniz, bundan sonrasını da devam edebilirsiniz diye düşünüyorum. Ben şahsen oğlumun 20-25 yaşındayken sizin bu yaptığınızı yapabilecek kadar "becerikli" bir çocuk olacağını öngöremiyorum ne yazık ki.
Yine de size tavsiyem, psikiyatri yerine bir psikolog veya psikolojik danışmandan destek almanızdır.