Gerçek bir dost tanımı benim için sizin ona ve onunda size birşey katabilmesidir. Sadece sizin karşı tarafa bir şey katmanız sizi geride bırakacak, zayıflatacaktır. Sadece karşı tarafın size bir şey katması, sizin açınızdan çıkar ilişkisine girer. Açık konuşacağım, benim bir tane dostum var. İlk zamanlar asosyal, muhabbet ve sohbet edemeyen bu eleman yanlış anlamayın ancak sayemde ortamdan ortama girmeyi öğrendi. İlk işine ben soktum, nasıl ekmek yemesi gerektiğini, pazarlamayı, ticareti bildiğim ne varsa ben anlattım. Ben bunu yaptığım için şikayetçi değilim, aksine dostum dediğim insana bildiğim herşeyi aktarmam gerekiyor. Ama gelelim benim mevzuya, ben bu elemanla oturup dertleşemiyorum, bir iş fikri alamıyorum, değerlendirme, yorum, strateji alamıyorum.

Örnek:
Ben: Kanka, bu gün canım sıkkın.
Eleman: Hayırdır?
Ben: Kız sıktı canımı, böyleyken böyle oldu.
Eleman: Kanka bende de aynı durumlar.
---
Ben: Kanka mükemmel bir iş fikrim var, böyleyken böyle tüm anlaşmaları sağladım böyleyken böyle oldu eğer maliyetimiz bu düzeyde kalırsa ayda 60k pasif gelirimiz var.
Eleman: Ayda 60k mükemmel kanka, kış tatili yaparız miss gibi olur.
Benim iç sesim: (Ulan dangalak, bir fikir sun, böyle değil şöyle de, geliştir, iş düşün. İşin gücün gezmek tozmak arkadaş.)
---
Ben: Kanka yine bankalar sıkıntıya girdi eksi bilmem kaça düştüm, telefon faturasını çıkartmaya çalışıyorum dışarı çıkamam.
Eleman: Valla benim hiç öyle derdim yok, babam ödüyor faturayı. Sen çok gelecek kaygısı çekiyorsun, ben hiç öyle değilim.

Yani ciddi ciddi böyleyiz. İnsan kafa dengi birisini istiyor, proje üretebileceği, dert paylaşabileceği, birbirine birşey katabileceği bir arkadaş istiyor. Yanlış mıyım yoksa çok mu egoist davranıyorum inanın bilmiyorum. Amacım kimseyi küçümsemek değil. Ama olgunlaşamayan insanlardan açıkçası çok sıkıldım.

Gerçekten kafalarınızın uyuştuğu bir arkadaşınız var mı?