kötü bir insan değilim ama.... ailemi hak etmediğimi düşünüyorum :S
Bu hafta, aynı düşünce aklımdan defalarca geçti. Şuan fikrim değişti. Umarım sizin de değişir.
Hayatım boyunca hep benden farklı hayat yaşayanları kıskandım ve onlara özenmişimdir.
Örneğin asosyal bir insandım, sosyallere özendim.
Kızlarla konuşmazdım, flörtözlere özendim
Eğlence anlayışım bilgisayardı, gece hayatı sevenlere özendim
ve daha bir çok şey...
Fakat en son farkettim ki kendimden alakasız hayatlara özenirken kendimi kaybetmişim.
Farklı yaşam tarzlarını istemesi insan olarak normal bir şey ama benim gibi abartıya kaçıp gözümüzün doymaması normal bir şey değil bence. Zamanında güzel bir huy olarak düşünüyordum şimdi kendi başıma hayatı sorgulayınca kendim dışında herkes olduğumu farkettim.
Malesef bahsettiğiniz; genel, yaygın bir sorundur. Ezeli Mağlup kitabında "İnsanoğlunun doğumsuzluğu, insanlığın sonunu getirecek" der, Emil Michel Cioran.
En büyük yanılgıyı, ailemin baskısına boyun eğerek nişanı atmamakta yaptım. Kötü olaylardan sonra, bazı iyi sonuçlar da çıktı.
Hayat çok basit, bir o kadar da karmaşık.