Bazen kendi hayatıma dışarıdan bakınca şunu fark ediyorum: Sürekli ezberlemeye, susmaya, biat etmeye, rekabet etmeye programlanmışız. Kendimizi değil, başkalarının onayını düşünerek yaşıyoruz. Hata yapmaktan korkuyoruz çünkü çocukken ya öğretmen ya da aile "ayıplar", "döver", "kınar" diye büyütüldük.
Hayatımızın çoğunu okulda geçirdik ama okullar bize hayatı öğretmedi. Aileler ise iyi niyetliydi belki ama çoğu kendi travmasını bize aktardı. Peki o zaman şunu sormak istiyorum:
Bugünkü halimizde -özgüvensizlik, mutsuzluk, yönsüzlük, baskılanmışlık vs.- en büyük pay sizce kimde? Eğitim sisteminde mi, ailelerde mi? Yoksa ikisi de mi?
Görüşlerinizi merak ediyorum. Kendi çocukluğunuzdan örnek verirseniz çok daha anlamlı olur 🙏