Eskiden; az parayla çok mutlu olurduk. Bugün benim varsa, yarın diğer arkadaşımın vardı. 1 Lira dolmuş parası vermek yerine yiyecek alıp 10 km yürürdük.
Şimdi; benden çok kazanıp, 3 arabası olan komşumun gözü benim olan 1 arabamda ya da evimde paramı kazandığım 3 ekranlı bilgisayarımda. O ne kadar kazanmış, ne almış, neden onu almamış bunu almış yorumlarını hem akrabalarım hem de çevremdekiler yapar durumda.
Bence biz, eskinin yokluğu sonrası ulaştığımız teknoloji ve bollukla birlikte benliğimizi kaybettik. Ciğersiz, haset dolu ve kem gözlü insanlara dönüştük.