Bugün, yine o gün…
14 Eylül…
Her şeyin başladığı,
Ama bitmediği. Son nefesimi verene kadar da bitmeyeceği…

17'sinde bir çocuktum ben o gün, şimdi 30'larımda bir adam. Ama biliyor musunuz? Bende değişmeyen tek şey, tek his, tek aşk… Bir dolu insan girdi hayatıma, sevebilmeyi denedim. Evlendim, ayrıldım birkaç ayda magazin ünlüleri gibi. Kimse dolduramadı yerini.
Çok istedim pişman olmayı… Oldum mu peki? Hayır, asla. Bu ince çizgi önemli! Kimi vardır pişman ola ola sever, nefret ede ede özler… Dualarıyla bedduaları, duygularıyla düşünceleri, hisleriyle mantığı çatışır.

Hayır. Ben aştım bunları. Aştım demek de doğru değil belki, yani, bence. Birini böyle sevebilirseniz, anlayabilirsiniz beni. Ya da anlamayın, hissetmeyin de benim gibi.

Sadece var olanı sever mi insan? İmkansızını sever bazen, olmazını… Hatta kimseyle dolduramaz o yeri. Dolmasını da istemez bi' parça, belki. İstese de dolduramaz zaten, bendeki gibi.

“Bir derdim var, bin dermana değişmem.”