Dostum, anlattıklarından gördüğüm kadarıyla karşı taraf en baştan kendini belli etmiş. Bazı insanlar ses çıkarmadıkça daha da üstüne gelir, hep daha fazlasını ister. Sen kibarlık yapmışsın ama onlar bunu zayıflık gibi görmüş. İlk başta diş göstermek, sınır koymak gerekiyordu. Çünkü evlenirken sadece kızla değil ailesiyle de bir noktada evleniyorsun.
Kız seni seviyordur, sana sahip çıkıyordur ama aile baskısı kolay iş değil. Bugün sustuğu şeylere yarın ses çıkarmak zorunda kalabilir.
Benim babam hep der. Evlilik yazı tura gibidir, şans işi. Beş sene sevgili olursun ama bir ay evliliği yürütemezsin. İki taraf da olgun olursa şunu dersiniz.Anne-babamızı seçemiyoruz, onların gerginliklerini evimize taşımayalım. Ama bu olgunluk yoksa her şey sizi yıpratır.
O yüzden bence senin yapman gereken net sınırlar koymak. Karşı taraf sana, ailene veya emeğine saygı göstermiyorsa buna tepki vermelisin. Çünkü kibarlık çoğu zaman değer görmekten çok, karşı tarafın gözünde eziklik gibi algılanıyor. Uzlaşmaya açık ol ama kendi çizgini de net tut. Yoksa ileride çok daha fazla üzülürsün.