Arkadaşlar merhaba. Uzun zamandır üzerine düşündüğüm bir konu var ve çevremde paylaşacağım kimse olmadığı için, insanlar burada da paylaşıyor ben de paylaşmak istedim.
Simdi bir yakinimiz var kadın. Eşi uzun zamandır bahanelere sığınarak ona kötü davranıyor. Mesela askerlik yaparken zorluk çektiğini söyleyerek kadına iftira attı, hakaret etti. Kadın askerlik psikolojisi diyerek bir şekilde döndü ona. Askerden döndü bu kişi yine eşine iftira ve agresif davranislara devam etti.

Bir gün de saçma bir tartışma nedeniyle kadını evden gece vakti kovuyor. Kadının sehirde başka tanıdığı da yok. Şehir dışındaki ailesine dönüyor. Birkaç ay sonra bu adam özlediğini falan söylüyor. Kadına ne kadar büyük bir acı yaşattığının farkinda bile değil ve nasıl olsa kadın ona anlayış göstermek zorunda çünkü adam "çok çalışıyor, zorluk çekiyor alttan alsin" diye kadınin saygı sınırlarını ihlal etmeyi kendine hak goruyor.

Gecenin bir yarısı sevdiği kadını dışarda çaresizce bırakıp zerre umursamayan bir adamin yarın öbür gün öfkesine yenik düşüp neler yapabileceğini düşünün.Hic tekrar etmemesi için bir çaba da göstermiyor.

O yuzden sevmiyorsaniz bahanelere siginmayin, karşınizdaki insanın hayatını mahvetmeyin, zaman da bir para birimi sonuçta. Karşınızdaki insan size hep dönüyorsa bu sonsuza kadar ona hakaret edip ona kötü davranacağınız anlamına gelmiyor. Kanıtı olmayan iftira, sürekli sınır ihlali alttan alınacak şeyler değil.

Sizin kız kardesinizin, kuzeninizin başına gelse aynı durum, neler hissederdiniz?

"Sürekli" sınırları ihlal eden, başkalarına karsi bu kadar ağır konusmayan ama eşine her hakareti layık gören ve eşinin bunlara anlayış göstermesini isteyen birinin sevgisine inanır mısıniz?