30 yaşındayım maalesef aynı şeyleri yaşıyorum. Aile evinde olmanın hiçbir gideri olmadığını söylüyorlar fakat mental yıpranmanın hiç farkında değiller.
Ben geçici olarak 2-3 ay bir yerde çalışıp çenelerini kapatmalarını sağlıyorum. Bu süreçte de para veriyorum,susuyorlar. Sonrasında çıkıp elimdeki para ile minimum harcama yaparak idare etmeye çalışıyorum. Sonrasında para bitince tekrar işe giriyorum. Yüksek lisans yaparken ayakkabı dizmede de çağrı merkezinde de çalıştım. Ailenin çenesini çekmektense her iş iyidir. Kolaylıklar diliyorum.
Bu sefer geçici iş yerine kalıcı ve şehirdışında olacak şekilde bir iş bulmayı planlıyorum.