Devlet hayatında asıl olan hukukun üstünlüğüdür. Türkiye Cumhuriyeti’ni ayakta tutan kuvvet; kişilerin beğenileri, öfkeleri veya alkışları değil, Anayasa, kanun ve kurumların itibarıdır. Anayasa Mahkemesi’nin kararları tartışmanın değil uygulamanın konusudur. Beğenmediğimiz hükümlere uymamak, yarın en beğendiğimiz hükümlerin de korunaksız kalmasına yol açar.
İfade ve haberleşme hürriyeti esastır. Krizin, depremin, siyasî gerilimin olduğu günlerde internetin yavaşlatılması güvenlik değil, zayıflık işaretidir. Devlet; vatandaşı susturarak değil, hesap vererek güçlenir.
Milletin kesesinden yapılan her işte ölçü israf değil, şeffaflık olmalıdır. Köprü, yol, hastane elbette yapılır; fakat şartları bilmek, garantileri, ödemeleri ve yükü milletle açıkça paylaşmak zorunluluktur. Büyük projeler, büyük faturalarla değil; büyük akıl ve tasarrufla övünür.
Eğitim, sağlık ve adalet; devletin üç sacayağıdır. Okul kapısında bağış zorlaması, hastane kapısında yardım kampanyası, mahkeme kapısında siyasî telkin bunların hiçbiri bu millete yakışmaz. Çocuğu, hastası, hâkimi; kim olursa olsun liyakat, eşitlik ve merhamet ilkesiyle korunmalıdır.
Siyasî tercihimiz ne olursa olsun, birbirimizi trollükle, hainlikle yaftalayarak değil; delil, rakam ve planla konuşarak ilerleriz. Milletin efendisi millettir; siyaset, millete karşı değil, millet için yapılır. İktidar da muhalefet de hesap vermeyi şeref saymalıdır.
Bugün burada bağıranı değil; aklı, bilimi ve hukuku yükseltelim. Zira bu Cumhuriyet, kişiler için değil, ilke ve kurumlar için kurulmuştur.


Unutmayalım: “Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir.”