Bunları bitirmenin tek yolu var.
El salvador gibi yapacaksın. Asla acımayacaksın günde 12 saat taş kıracaklar ağır işlerde çalışacaklar. Yada polis gözetiminde küçüçük odalarda açık hapishanelerde it gibi 50 kişiyi koyacaksın yan yana aynı yere işeyip yemek yiyecekler. insanlık onurlarını elinden alacaksın başka türlü eğitemezsin cezalandıramazsın. Yada idam edip kökten çözeceksin
cesur bir yönetmenden, bu insanların sefil hayatlarının özenilecek bir yaşam olmadığını gösterecek bir yapım bekliyorum. Hepsi başıboş, aile sevgisinden yoksun insanlar; insanı değil, yaşamlarının ne kadar yozlaşmış ve kırılgan olduğunu anlatan karakterler olsun. Onların hayatı özenilecek bir örnek değil; tam tersine, o karanlık kaderden hızla kurtulmaya çalışmanın önemini vurgulayan bir anlatı istiyorum.
Ayrıca şunu da görmek istiyorum: Vurulduklarında ya da yardıma muhtaç olduklarında hastanede yanlarında kimsenin bulunmadığı, bakım ve refakat eksikliğinin insanı ne denli çaresiz bıraktığını gösteren sahneler. Tanıdığım birinin refakatçisi olmadığı için hasta odasında günlerce sürekli altına kaçırdığı, kimsenin ilgilenmediği bir hâlde yaşamak zorunda kaldığını bizzat gördüm bu tür gerçekler, izleyicide empati ve toplumsal sorumluluk duygusu uyandıracak şekilde işlenmeli.