Hayatımda ilk defa kendim kalmaya başladım öncelikle konunuzu çok sevdim çünkü yazmak istiyorum bu konuda.

Alanya'lıyım inanin övünmek değil Alanya'da 50-60 dönüm arazi var evin tek oğluyum iki kardeşim evlendi herşey bana kalacaktı diyebilirim. Fakat iyiki evden çıkmışım iyiki şehir değiştirmişim bir genç 20 yaşında ya evlenerek yada bu şekilde evden ayrılmalı kendi ayaklarinin üzerinde durmayı öğrenmeli 3 ay oldu Golhisara geldim düşünün Alanya gibi bir yerden Burdur'a geliyorsun ve burdurun 20 bin nufuslu bir beldesine ama insan ev kirasini düşünüyor ona göre çalışıyor ona göre kazanıyor, çabalıyor ve bütçesini ayarlıyor harcamalarını ayarlıyor bı nevi hayatı düzene giriyor yaşadığın yerde arkandan konusanlarmi dersin yoksa herkes tanıdık olunca ailene gelen bi sözmu dersin ailenin sana kizmasi yada gücenmesi mi dersin 30 yaşına geliyorsun yinede buyuyemiyorsun o evden çıkana kadar.

Buraya geldim 3 aydır kimseyi tanımıyorum sadece evde iş , cafe ve Spor üçlüsü var. gereksiz gördüğünü tanıştıktan sonra bir daha muhatap olmuyorsun örneğin biri ilk tanistigimiz gün borç istedi bundan olmaz dedim yol verdim çünkü zarar verecek bana belli. Ama aile evinde sonunu dusunmuyorsun evdekiler var, zaten babadan kalacak, yer yurt var sıkıntı yok vs. vs. diyorsun.

Tüm bunlar insan gelişimini engelliyor bir nevi, aynı yerde sayiyorsun çalışıp kazansan bile.

İyiki gelmisim iyimi hayatım düzene girmiş şu an cabalayip duruyorum biraz borç var ödemeye başladım yavaş yavas bitiyorsa tam sıfıra girince herşeyin güzel olacağına inanıyorum kısacası belli bir yaştan sonra aynı ev değil aynı şehir bile olmasa daha iyi oluyor.

Çıkın önünüze hayatiniza yolunuza bakın ayda bir gidin görün ailenizi ihmal etmeyin o yeterli.

Şimdi 6 ayda bir gittiğim yerde eşyalı ev kiralayıp şehir şehir slow trawel yapmak istiyorum. İnşallah oda olur 3 ay kaldı sözleşmeye beni burada tutacak birşey olmazsa o şekilde devam.

Hayat sizin hayatınız birilerinin yönetmesine izin vermeyin canınız nasıl istiyorsa öyle yaşayın.