Aslında pek böyle forum içerisine dökecek birisi değilim, olmam da. Fakat gerçekten son zamalarda bu durum canımı sıkmaya başladı da denilebilir aslında oda değil. Bundan önce bir flört ettiğim kız vardı, bugüne kadar para, dert, dost canlısı gibi davrandım ettim ama bıçak gibi sırtından vurulmak bana bir garip hissettirdi. Bir müddet sonra bana dedi ki; Ben seni paran olduğun için seviyorum demişti bana, ben ciddiye almadım, şakalaşıyor gibi düşünmüştüm bir ara aradığım zaman WhatsApp üzerinden "Aranıyor..." şeklinde görünüyordu, her neyse herhalde interneti açık değil diye düşünmüştüm o zaman sonra hemen derhal normal çağrı üzerinden aradım, dıt dıt etti. Kısaca; Engel attığını anladım, bu biraz bana çok koydu, açıkçası üzüldüm. Bundan önce tanıştığım bir arkadaş aga be çocuğun parasını yemiş falan demişti biraz zorbalanmış gibi hatta ezilmiş gibi hissetmiştim sessizliğimi korumuştum da kız da o zamanlar umursamamıştı. Bilmiyorum artık hayatın ciddi taraf yönünü bulamıyorum sanki boşa yaşıyormuş gibi hissediyor insan. Neyse gel zaman git zaman bi' süre sanal ortama atıldım tekrar, atılmaz olaydım dedim içinden arkadaşlarla oyun atacağız ekiple beraber yok herkes işte yok kanka, istemiyorum kanka, gerek yok kanka, sıktı artık kanka, bilmem ne kanka, eniştem hamile kaldı kanka, ekip son zamanlarda bildiğin gergin idi arkadaş ortamı olarak neyse ben yine bu zaman içerisinde hiç sesimi çıkarmadım abi whatsapp gruptan bir olay döndü, kıyamet koptu sanarsın yani bir oyun için ekip dağıldı bende VALORANT bu yüzden bıraktım zaten, bir kaç kişi ile PUBG geçtik ama VALORANT verdiği hazı PUBG vermedi bana oyun olarak. Neyse bunu da geçtim, sigarayı bırakmıştım bir ara hatta konu açtım bir ara sigara gibi kötü alışkanlıklar nasıl bırakılır tarzında ya arkadaş bende mi bir şey var anlamıyorum şu sıralar nedensizce söylüyorum, diyorum bak cidden. Tamam anlıyorum, ekonomik olarak ya da hayatımızdan hiçbirimiz memnun olmadığımız zamanlar oluyor ama işte hep de böyle olayları düşünürsek kendimizi yıpratırız diye yola çıktım, çıkmaz olaydım. Yani kafada yanık muhabbetten, takıntıdan kimseyle sosyal çerçeve içerisinde olamıyoruz, bir bağ kuramıyoruz. Yani tamam tabi arada kendi içinde yaşa, et, dost ile ye iç alışveriş etme derler zaten, bu doğru zaten, buna lafım yok. Ama olay şu ki bu hayatta gerektiği yerde sosyal gerektiği yerde asosyal olacaksın bence, benim görüşüm şahsen. Tabi bu ortamda özellikle bu tarz platformlarda güzel insanlar, dostluklar edindim ama böyle ne zamana kadar karşılalaşacağım ya da bana mı denk geliyor, ben mi tek bu olayları yaşıyorum diye düşünüyor insan. Bir ara ciddi ciddi düşünüyordum, arkadaş acaba işte yurtdışına çalışma vizesi mi alsam az biraz kafa dinlemiş olurum. Hani çünkü; Şimdi memleket değiştirsen kimin var, neyin var kafası anladınız mı? Belki bir müddet güzel bir yer olur diye yine de Allah (c.c.) sığınıyorum, cidden hayat kolay değil. Geçen bir restoran da birisiyle tanıştım, bana dedi ki; Ben seni anlıyorum, hatta çok iyi anlıyorum dedi. Bak ben evli barklıyım ama senin yerinde olsam şu an ki aklımda ne evlilik ne meslek girişirdim tarzında bir şey demişti. Çalışma vizesi sohbetinden biraz da. Ya bunu ne için dedi çocuk sahibi olduğu için aile kurmak, hayat kurmak gerçekten zor, önce hayallerinizin, mesleğinizin peşinden koşun, kendinize bir yol çizin manasında dedi bende onu anladım ama cidden bu dünya neden sürekli mücadeleci, ne zamana kadar böyle gidecek? Arada sırada böyle düşündüğüm anlar oluyor, siz neler düşünüyorsunuz ya da yorumunuz nedir?