Bir çocuğu açlıktan kurtarmak, bir canı ölümden çekip almak ya da bir sokak hayvanına yuva olmak; bunlar sadece "kimin için" yapıldığıyla mı değer kazanır? Eğer bir insan sadece ‘ödül’ ya da ‘ceza’ korkusuyla iyilik yapıyorsa, bu tam anlamıyla pazarlıkçılık, ticaret ve ahlaksızlıktır.

Bir başkasının farklı bir motivasyonla —örneğin sadece vicdani sorumlulukla— yaptığı iyiliği değersizleştirmek; hem empati yoksunluğu hem de kibir göstergesidir.

Son olarak önemli olan mektubun nereye gittiği değil, içinde ne yazdığıdır.

“Kim zerre kadar hayır işlerse onu görür.”
(Zilzal Suresi, 7. Ayet)