Bende var olan durumlardan şikayet eden birisiydim. Yaklaşık olarak konuda bahsettiğiniz gibi birisi. Çoğu zaman oturduğum insanlara bu konuları açıyor, belki benim görmediğim onların bana kazandırabileceği bir farkındalık vardır diyerek.
Rahatlama duygusu da olmuyordu, çözüm arayışı içerisinde stresli dakikalar geçirdikten sonra çözümü yok deyip konuyu kapatıyordum.
Yaklaşık 5 ay önce, sessiz sedasız kafede otururken, tanımadığım bir abinin yanıma gelip
"Bir insanın sıkıntısı var ise onu hafifletmek için elinden geleni yapmalı, sürekli sorunu dile getirmek yükü hafifletmez. İnsan yaşayabilmek için bazı zamanlar risk almalı değil mi abi ?"
dedikten sonra devamında başka hiçbir konuşma olmadan gitmesi.
Kim bu adam ? Ne demeye çalışıyor ? Düşün, düşün, düşün...
Sonrasında konuda değindiğiniz gibi, insanın şahsi hayatını ilgilendiren konularda en ufak bir değişiklik yapması o sorunu tamamı ile çözmese dahi, sorunu hafifletmesi ve elinden geldiğini yapabilmenin verdiği motivasyon, şahsa kazandırdığı inanç ile daha sağlıklı bir hayata sahip olunduğunu anladım.
Sadece şahsi anlamda değil beraber sohbet ettiği arkadaş, dost ilişkilerinde de ortamın o kasvet ve stres seviyesi gerilemiş daha keyifli bir muhabbet ortamı geliştiğini fark ettim.
Belki çok klasik olucak ama "Büyük işler, küçük adımlarla başlar." cümlesinin ne demek olduğunu anladım.
Bazen de şikayetçi olduğum bir konuyu bırakıp gitmek en iyisidir dedim, kurcalamaktan vazgeçtim.
İnsanoğlu var olduğu müddetçe sorunların, sıkıntıların her zaman var olacağı kesindir. Bugün aldığım / aldığımız kararların, çevre, aile, yaşadığımız coğrafya gibi etmenlerden yarın değişmeyeceğinin bir garantisi olduğuna inanmıyorum.
Velhasıl kelam, konunuza istinaden aklıma gelen bu anımı ve kendi düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istedim.
Açmış olduğunuz konuları okuyorum, içerisinde bir yaşanmışlığın olduğu ve akıcı bir dille yazmanız hem anlama hem de sorgulama güdümü tetikliyor.
Elinize emeğinize sağlık hocam.
Selam olsun,
Biraz küstahlık hakkımı kullanacağım bu cevaptan ötürü.
Bu tip konuları birçok yerde yazar, çizer, anlatırım ve bazen takdir görür bazen anlatamamış olurum lakin anlayamamış olmaz kimse.
R10'da konu altından nezaketen güzel cümleler gelince pek dikkate almadığımdan kibir ile ilişkilendirilir ama aslında kibirden muaflık derecesine giden bir istikametim var.
Yazmak, anlatmak, konuşmak hepsi güzel şeyler ama mesela bana hiçbir şey sizin bir şekilde bu durumu anlamış olmanızdan daha büyük bir keyif vermiyor.
Benim yazdığımla ilgisi yok, etkim yok, katkım yok.
Daha önce yaşadığınız bir abimizin etkisi var lakin ben bundan o kadar mutlu oluyorum ki hakikatten anlatamam.
Hepimiz bu hayatta abilere denk geliyoruz, haberimiz olmadan abi pozisyonunda olabiliyoruz bir şekilde insana pozitif bir etki etmeyi hedefliyoruz.
Ben şahsen sizin gibi sorgulayarak, düşünerek durumu kavrayan insanlar gördüğümde nedenini tam olarak izah edemem ama hakikatten mutlu oluyorum.
Hani bu yakın düşünüyoruz, benim gibi, onun gibi düşünüyoruz falan değil.
İnsanı, insan yapan değerleri ve kendisi için kendimce güzel olanı kavramış diye düşündüğümde anlamsız bir tebessüm ediyorum.
Ne güzel insanlar var diye.