Ey nefsim,
Bu satırları bir başkasına değil, sana yazıyorum.
Yolda kaldığın günleri, umutsuzca uyuduğun geceleri hatırla.
Kimsenin inanmadığı, senin bile kendine inanamadığın o zamanları…
Hani şu “bir şey olacak mı gerçekten?” dediğin anları…
İşte tam o zamanlarda sabırla çalışan sendin.
Kimse görmese de, takdir etmese de, sessizce azmeden…
Şimdi sana bir nasihat vereceğim. Bugün için değil, yarın için.
Bir gün kazanırsan — ki kazanacaksın,
Sakın değişme.
Yolda yürürken sana selam vermeyenleri hor görme.
Seninle dalga geçenleri küçümseme.
“Ben yaptım, herkes yapabilir” deme.
Herkesin yükü kendine ağırdır.
Kimi hayata 5-0 mağlup başlar, kimi tribünlerden alkışla.
Sen kendi yolunun gururunu yaşa, ama kibrine yenilme.
Unutma, en büyük kayıp, kazandığında insanlığını kaybetmektir.
Ve ey nefsim,
Bir gün kaybedersen — ki bu da mümkün,
Yıkılma.
Düştün diye değersiz olmazsın.
Geciktin diye başarısız sayılmazsın.
Kimse seni alkışlamasa da sen kendine sahip çık.
Bu yol sabır yolu.
Bu yol azmetmek, tekrar ayağa kalkmak, kendinle yüzleşmek yolu.
Bugün belki yoklukla, yalnızlıkla, sessizlikle baş başasın.
Ama unutma:
En sessiz günler, insanın kendini en çok duyduğu günlerdir.
İşte o yüzden sana tekrar söylüyorum:
Kazansan da değişme, kaybetsen de yıkılma.
Ve ne olursa olsun, insan kal.
Alt Not:
Bu yazı, başkalarına değil… bir gün unuturum diye kendime nottur.
zamanla güncellenecektir