Selam olsun,

Hepimizde o "beni fark edecekler" duygusu vardır.
Her insan kendini kusursuz, en iyi insan ve en güvenilir hissettiğinden bu duyguya kapılır.
Aslında pek güvenilir, iyi ya da düzgün insanlar değiliz.

Bu şey gibi.
Ben olsam rüşvet almazdım.
Önüne koyulmadı ki 500.000$
Almam dersin tabi ama koyulduğunda ne olur Allah bilir.

İyi niyetli ama kötü düşünceli insanlarız aslında.
Birisi elimizden tutsa ki tutulacak bir elimiz var zannediyoruz ya da bizim tutulacak elimiz var ama elimizi tutanı muhterem olarak hayal ediyoruz.
Bakmayın aslında hepimiz kimin ve kendimizin ne olduğunu biliyoruz ama sırf öyle olmasını istediğimiz için inanıyoruz.

Biz insana ne kadar değer veriyoruz, erdemli tutumlara değer veriyoruz ki elimizi tutacak insan bizdeki erdem için bize el uzatacak?
El verme hele hele bu günlerde tamamen ya kurban etme ya üzerinden para kazanma üzerine.

İnsan kendi öz değerini kendine göstermedikçe bir başkasının uzattığı el anca sömürmek üzerine olur.
İnsan kendine değer verse el verilmesini, fark edilmeyi beklemekle uğraşmaz.
Kendi öz saygısı olur, olmalı.

Hülasa, bizi fark etsinler el versinler diye beklerken bizim el vermemizi bekleyen kaç kişiye o eli uzattık ki bir başkası o eli bize iyi niyetle uzatsın?

Bu arada gerçekten güzel konu yazdıkça yazasım geliyor ama illaki bitirmem gerekiyor bir noktada.
Sonsuz cevabı icat etmenin lüzumu yok.