> Bu yazıyı okuyan kardeşim... Bu satırlarda belki biraz kendini bulursun. Belki de "Ben olsam böyle yapmazdım" dersin. Ama her harfi yaşanmışlıktır, her cümlesi bir uyanış.



Zamanında bir hayalim vardı: İnternetin tozlu raflarına adımı yazmak. Kendi projelerimle, kendi emeğimle... Ama tek başına yola çıkmadım. Yanıma "ortak" sandığım birini aldım. Konuştu, ikna etti, "Sen içerikle ilgilen, teknik bende", "Reklam işini bana bırak, masrafları paylaşırız" dedi.

Ben de inandım.

Ne zaman ki işler başladı, masraflar hep bana, sözler hep havaya kaldı. Sırtıma bindirilen yükle, hayal kurmaya fırsat bulamadan dertle uğraşır oldum. Yardım sandığım şey, aslında kamburmuş. Anladım ki bazıları destek değil, gecikmeli bir çöküştür.

Ama bu hikâyede mağdur yok.

Çünkü ben bu süreçte çok şey öğrendim.
Kime güvenilir, kime asla edilmez.
Kimin sözüyle yol alınır, kimin gülüşüyle duvara toslanır...

Ve şimdi kendi yolumu kendim çiziyorum. Hostingse hosting, kodsa kod, reklamsa reklam. Öğreniyorum, deniyorum, yanılıyorum ama bir daha kimseye yükümü taşıtmak için el açmıyorum.

Eğer sen de bir proje hayali kuruyorsan, şunu unutma:

> "Tek başına yavaş gidersin" diyorlar ya...
Asıl yanlış insanla beraber gidersen, hiç varamazsın.



Yılmadım. Geri dönmedim. Sadece artık yönümü kendim seçiyorum.
İbreti alsın isteyen...
Ben, yaşayıp öğrendim.

🟡 Not: Bu yazı, "ortak" kelimesinin hakkını vermeyenlere bir cevaptır. Hâlâ yolda olanlara da küçük bir fener.